De dagen die resten

Boek cover 'De dagen die resten'

‘Tot wanneer blijf jij?’
‘Tot ze niet meer onder ons is,’ antwoord ik.

Als Peter verneemt dat zijn goede vriendin Analú, een bekend voorvechtster van vrouwenrechten in Ecuador, met spoed in een ziekenhuis is opgenomen, aarzelt hij geen moment en boekt een enkele reis. Na drie jaar van borstkanker is Analú de laatste levensfase ingegaan. In haar laatste weken op aarde is Peter haar begeleider. Hij zit naast haar bed, verzorgt haar en praat met haar.

De dagen die resten is een dagboek dat leest als een roman. Het is een aangrijpend en intiem verhaal over overgave en strijd, over het verlangen om ‘goed’ te willen sterven en over de kracht van vriendschap.

Tevens geeft het boek een boeiend inkijkje in het reilen en zeilen van een ziekenhuis in een Zuid-Amerikaans land.

Non-fictie
 • 
256
 pp.
€ 17,50 (e-book: )
ISBN 
9789082773811
Tien procent van de omzet gaat naar een goed doel dat past bij de inhoud van het boek.

Reviews

Uiteraard als neef niet geheel objectief vanaf de start maar desalniettemin wil ik toch mijn woorden kwijt over dit boek. Het is een bijzonder dagboek die de laatste fase van een prachtige vrouw beschrijft, de o zo pijnlijk en naakte waarheid over de verschrikkelijke laatste fase die vele van ons helaas in ons leven ervaren. Het is een aangrijpend verhaal waarin je deze vrouw van dichtbij leert kennen in haar meest fragiele staat op een intieme wijze, maar daardoor ook een mooie vereeuwiging. De pijn maar voornamelijk ook de liefde druipt van de pagina's af. Jorg
Met dit boek heeft Peter Strobosch, volgens mij, een papieren monument geschreven voor zijn terminaal zieke hartsvriendin, Analú. In dit dagboek lees je hoe hij met zorg, toewijding en alle liefde die hij in zich heeft, kon bijdragen aan haar laatste levensfase en ‘goede sterven’. Een groots staaltje van liefde, vriendschap en menselijkheid. Het boek ‘De dagen die resten’ en het ‘goede’ stervensproces zijn onder mijn huid gekropen. Een heftig, oprecht en aangrijpend boek, dat ik niet had willen missen.
Je dagboek heb ik ademloos gelezen. Intens, zintuigelijk, nabij, intiem, openhartig, en op een bepaalde manier spannend. Tot het zover is, blijft het een groots geheim hoe de overgang zich voltrekt. Bijzonder om je zo via je boek te volgen, en te (her)kennen. Je voelt als een toegewijde liefdevolle vroedvrouw, die het geboorte proces naar gene zijde begeleidt ten einde zo vredig mogelijk verder te kunnen. Daarmee voelt je dagboek als een ode aan het dierbare geschenk van ons leven, waarin alles er toe doet. Een ode aan menselijke wederzijdse verbondenheid, wezenlijke vriendschap door dik en dun. Prachtig. Gracias, Nan